مدتهاست از آخرین کاغذی که از دلم برای چشمت آمد می گذرد،اما در مدت طولانی بی خبر نبودیم زهم. تو در چشم من و قلبم و من در زیر نور تو ستاره!    دیرگاهی ست آه دلم را قلم بر نمی دارد و در گورستان حرف ها و اندیشه های دلم مدفون می گردند. مگر دل من چه از جامعه کمتر است که یارای حرف و کلام را داشته باشد. نام دیکتاتور برازنده ی بسیاری از نمود های انسان است اما، چه کنیم که منفور است. روزگاری موسولینی افتخارش در توتالیتر معرفی کردن خویش بود،حال تو بگو ستاره چه شدست که مردم را توان حمل دیکتاتور نیست ؟ مگر تنها در عمل است این ؟ آیا نداشتن استعداد تحمل حرف دیگران را نمی توان این خواند؟ تنها پذیرفتن و حق پنداشتن گمان واهی خویش که از تفکر عوام سرچشمه است را سپیدی فکر و تاب تحمل و ادراک حرف و اندیشه غیر را سیاه چشمی می دانند. پس درود بر آدولف که اندیشه اش اینچنین بود و ازین منظر طریقش قابل تحسین !

ستاره می دانی چه دردی ست زبان پر حرف را تسلیم دندانِ تیز کردن به سکوت؟  ستاره قابلیت تصورت هست، اندیشه را در حبس ابد ذهن گماشتن و تنها بر دل کاغذ سپید مجهول المکان مثبوت نمودن و نابود کردن ؟

همه چشم در چشم هم و می خندیم اما، اما نقل است از پاسکال که(( اگر انسان ها می دانستند هر یک در غیاب هم چه می گویند،هرگز چهار نفر دوست در دنیا باقی نمی ماند)). دو رویی و نیرنگ از نفس برایمان عزیز تر است. تنها،نوع بشر را پله ای می دانیم برای بالا رفتن،و چه مناسب پله ایست آنکه قدم گاهها محفل اندیشه و کلام باشد.

ستاره تو فارغی و آزاد و تنها در تفکر عاشقی و ذهنت را به اندیشه ناممکنات اشتغال و اختصاص نکرده ای. کاش من نیز جایگاه تو را داشتم. مرا چه به غم  بیگانه ی گرسنه و عوام؟ مرا چه باید به بی جامگان سربلند ؟ ستاره من نسبتی با روستا نشینان دل کوه از توابع خلخال ندارم!  مرا یارای ادراک اشتغالات ذهنی خویش نیست،چه رسد به فکر فرهنگ عوامانه روستایی مرزی از نواحی اطراف توابع زابل!

کیست مرا یار باشد در هضم تفکرم؟ کیست مرا پاسخگوی نگرانی ها و مشغولات  دل باشد؟ چه کسی سنگ است و تاب دل سنگم را دارد ؟  ستاره من تنهایم کاش می بودی ( ز ط ) ! کاش توان دستت را می داشتم،کاش آرامگاهم سینه ی تو بود، ای کاش مخاطب چشمم هنگام شکستن شیشه اش و جاری شدن آب تو باشی نه عوام حتی به ظاهر عوام!!!

حرف از عوام رفت: بگذار چشم پاکت را از نگاه ایشان بشویم که تنها در ظاهر است که مهربان اند.ستاره  بزرگترین گناه بشری جهل و ناآگاهی اوست، خصلت ایشان را که دیده ای؟ : افراد سیاه چشم بواسطه عدم اطلاع همگان را به گمان، مانند خوانند،تفکر خویش را تعمیم به همه و اعمال خویش را پاک ترین، نجیب ترین و ثواب ترین کارها می خوانند. دنیا را از پنجره مه گرفته،تار و تک بعدی خویش می بینند و بر این اند که همگان نیز پنجره شان است این سان، نمی دانند:دست چپ و راست من باهم در تضاد است. ستاره کاش می دانستند که به تعداد انسان ها فکر و عقیده و حرف است نه یک فکر و نگاه و حرف به تعداد انسان!  تا به کی باید فلک باور منسوخ شویم و از درد نگوئیم و تنها کارمان لبخند باشد؟   دشمن رو در رو و با نگاه می جنگد و من دفاع، اما دوست(تنها از منظر حرف)، با عمل و اندیشه مرا دشمن است نه با آب و خاک و فرهنگ!   ستاره تا به کی قصه ما،غصه مردم باشد ؟ همه می دانند که جهل خیانت است به نگاهها، همه اذعان که بی تفاوتی مرگ برای پویایی اما ..... !

ستاره کاش عوام نبودیم!!!  سخت است در میان مردم تنها باشی!! ( ز ط )

خواستم نامه به مانند همیشه عاشقانه و برخواسته از دل باشد، اما باز به مانند همیشه درد از دل سوخته را تاب تحمل نمودی.       پوزش : چشمت بینا و دستت پاک باد!