مردان کور به دنیا، دل آغشته ساخته به دست مهر که آمده تا به دهان زمین افول. زنان بکارت را آورده در پیشگاه مقدس خورشید صبر، که سقفی ست بر سرخانه اش از مهر و ایمان و دیوارش را عشق گرفته در بغل. دختران را عمل آمده در کوشیدن و گران مایه خاطر شدن از دلبری و عشوه به سبک ماه برای درختان که سبزی شان قامت بهار ماند و ترنم عطرشان باغچه ی سر رفته ی نرگس در جنگ یاس را در خاطر گرامی کند که مشام را توان استقامتش نبود در رویا. پسرانش؛ پسران را کوشش در گرد آوردن فرشته و ذخیره ی آن برای زمستان بی فرشتگی ست که گران یافت همی شود و چه نیک خاطر است از برای نجات مردم از تشنگی.پسران را چشمان در بالای سر نیـــــــــــــست، ایشان را سر واژگون آمدست گویا که افواه در جای چشم آرامش یافته و چشم ها را سقف چانه آورده و نیک زمین گیر کرده بر زیر بینی شان. پسرهاشان گوش را گاهی شنونده و گاهی خاموش دارند؛ که نه ارزش شنودن در همه چیز یافت شود. پسرهاشان جامه ای از جنس نگاه برتن دارند، کلاهی آمده بر سر؛ تارش از عرفان و پودش از شعر. پاپوش را جنس از گیسوی معشوقگان رفته در تاریخ عشاق ساخته، که دیر گاهی ست یادشان آمده از اذهان ملت به سوی قلب ها. کودکان، کودکان را بازی در فکر است و سپری اوقات به دست اندازی آن، کودکان را آلت بازی؛ تفکر سیاستمداران ماند که چشم در پس سر گمارده و راه رفته را نگریسته تنها و چشمی به پیش ندارد که گناه را سپید پوشانیده اند. کودکان اهل تفکر اند و عمل را کوشیده به بازی و تلاش را آورده بر سر سفره شان که با نان عرق و دوغ ایمان به پیکارش روانه گردند. کودکان برهنه اند، که چشم آفتاب در روزشان حیا دارد وعفت را لوح کرده بر سر هر دیوارخانه که چشم از خطا پ.شانیده به اخلاق، شب نیز سیره ی مـــــــاه را در باور دیده که چشمش مأمن مسافر است و گواه یتیم و همدرد بی یاور و هم کیش مـــن.
منزل گاهها را جنس گل شب بو کرده به نیک صفتی قناری. خاک را آورده اند از تپه ی محبت که آن سوی پرچین خــــداست، خشت را ساخته از رس نرگس و مرد گردانیده از کوره ی سختی؛ و چه کوره ایست و نیک آزمونی، عمری دوام را به ضمانت نگاه علف در باور آورد.
سنگ فرش کوچه ها را  آورده اند از دیاری دور، که سنگ دل اغیار است و به گران مایگی آواز بلبل معامله می کنند و چه آسان می فروشند که نه انگار دلی بوده از عنایت و لطف خدا، و این دل را چه خوش است گام برداشتن که صدای نعل اسب آید به زیر قدوم؛ نه مانند اسب ضحاک و افراسیاب که قدوم همین فرهاد که در پس کوههای یاد و خاطره ی من و تو خفته ست، و چه آرامشی دارد دست اندر دست روشن سیرتان بنهادن در آنسوی کــــوی که مستت کند از صدای تار و سه تار فرش سنگ دل.
ونوسک می دانستی خاک روستا، بوی انسان می دهد؟!!! *   بارانش همدلی می بارد و شب ها عطر سلام جاری ست به کوچه های دوستی و سلامتی و مستی.  می خانه تنها به روی کودکان گشوده باب، که ایشان لوح شان پاک است و چشمشان بسته، باشد که همواره بمانند بدین سیرت.  ونوس کوچه های روستا را نشان از دریا بینی، آرامش را وام ستانده از چشم آهو و نیک پروری را خریده از بقال با ایمان که شرف را به هدیه آورده و ایمان را می فروخت به بهایی اندک و آدمیت را رایگان می داد به دو چشم.
می دانی الاغ هاشان ینجه را با اشک تناول می کردند و گاوهاشان روزه بودند به دست قادر خدا؟!!!   کبوتران دانه را به سگ داده و روشنی ستانده به ضمیمه ی کاغذ های نامه گردانیده، رفته تا قیامت بالا و داده به دست خدا که خط نامه از دل آمده و پاکی صورت و صداقت سیرت را تشریح کرده به نگاه.
ونوس روستا خاکی ست، و چه حالی دارد لحظه ی بارانی شدن، قطرات اشک آسمان که گریستن را طریق تسکین بر دل یتیم می بیند، در گلاویز شدن با خــــــــــاک، پیروز از نبردگاه آمده و پشت خاک را مالیده و به حالش سخت گریستند که خیس شد و توان استادنش نبود. ونوسک روستا بوی خاک می دهد، خاکش بوی عجیبی دارد؛ عطر یاسم را دزدیده به رخصت.
ونوس می دانی هم بستر مردان روستا ستارگان آسمان اند و هم آغوش زنان درختان خــشک؟!!!   درختانی که بارور می شوند و نیک ارزشی نهفته در ثمرشان. زن هاشان آبستن شوند و گل لاله آورند به دنیا که حاجتی باشد برای باغچه که روشنی را وام دار است و در تفکر ادای دین باشد همواره.


پ.ن: ونوسم روستا را گرامی دار که منتظری را انتظارت گران است.
پ.ن: دستت را بده تا که خاکی شویم!!!
پ.ن: کاش باهم می رفتیم.


*: شریعتی: همه بشر اند، اما بعضی انسان اند.