به وقت آمدنم چراغ اینجا سبز بود؛ نبود؟! نمی دانم، یادی ندارم، مهم نیست، چه اهمیت دارد که چراغ حتما باید مثلا سپید باشد یا زرد؟ چرا خورشید همیشه تابان است و ماه درخشـــــــان؟! ستاره چرا پیداست؟ چه حاجت به نور؟

در اندیشه تحول اوضاع زندگی و به تاریخ سپردن قلم و دفن کردن فکر و تبعید نمودن قلب به سر می برم. دیریست حیات را گسترانیده ام بر فرش طلا صفت مهربانی و عطوفت و گذشت که زندگانی زیبایی را در ذات کشانیده از روز ازل.زندگانی ام زیبایی خاصی داشت به مادام ایام جوانی که گذشت و در شیشه ی بلوری نش نهادم که درایام آینده باشد در مقابل دیدگان که از پس شیشه اش آینده نقش بندد و به سیرتم که هرآنچه به چشم دیدم را غفلت نمودم و در پی دل برفتم به شهر زیبای افکار پرستان عاشق پیشه ی هنرمند، ره سپار، که غفلت کنم از نا شکیبایی و غم اغیار که امان همسایه را بریده به اشک گه جاری نموده در پس دیدگانش مهری را به سوی کودک بی والد، پدری که در پس کوه رنج ها و درد مرد بودن زمانه مرده است و سیمرغی راز نگشوده به اینکه چیست غایت عشق و نگار رویین چشم را صفت چند است که عاشق را ناز خریدن به عمل آمده از باب عشق؟
ســــــــــــــــــاقی پر کن پیاله را.............!
از جمله دغدغه های همیشگی جامعه شناسان، کشانیدن این رشته ی کنون علمی شدهبه بطن جامعه و فعال نمودن و از نمای منفعل خارج ساختن آن است؛ آنچه که گاها" مورد سوء ظن برخی دولتیان توتالیتر صفت قرار می گیرد. طی سالیان گذشته شاهد رشد و شکوفایی و گسترشاین رشته ی علمی و سلسله مباحث مشخصه ی آن بوده و هستیم، آنچه تحت عنوان علوم اجتماعی اطلاق می گردد اما، نیاز دنیای امروز به سوی کشانیدن جامعه شناسی به عرصه اجتماعی و آوردن آن به صورت علمی در تفکر عوام است.عوامی که مخاطب نخست این پزشک جامعه اند، حال آنکه در چند سال اخیر شاهد شکل گیری برخی حوزه های مردم مآب جامعه شناسی در برخی کشور ها بوده ایم، آنچه که تحت عنوان جامعه شناسی مردمی و یا مردم مدار خوانده می شود. حال این وظیفه که همانا؛ در آوردن این علم از کتب و جنبه ی صرفا" نظری و آکادمیک آن و گسترانیدن آن به پهنه جامعه است، از عهده ی توده و عوام خارج است و همیاری و همکاری اساتید و دانشجویان و دانشگاهیان را می طلبد، باشد که روزی شاهد متفکر شدن مردم جامعه و علمی عمل کردن و آگاه شدن ایشان باشیم.
پـــــر کن پیاله را ساقی مــــــن .............................!
هوای اینجا گرم نیست؟ بگو پنجره ای که رو به باغ است را بگشایند، شاید این دود از سرزمین ما خارج شود، محو گردد، دودی که بدست من و توست. ساقی می خانه ات زیبا نیست.به مثال وطنم گشته، وقتی کودکی بودم و از در سرای می خانه می گذشتم، زیبایی و جلایش در روز افشان بود و سکوتش وجد را حاصل می نمود از دستم به سوی گوش ها. چرا این چراغ ها می چرخند؟ ساقی دستم می لرزد ! دل درد دارم و حس خوبی نیست. چشمانم چرا یارای دیدنش نیست؟! گویا سنگین شده از غبار نفرت حاصل آمده از ارث، از آنچه پدر گذارده و شده به جای دگر، که نه خواهر ماند و نه برادر از در دوستی از برای سلام. ساقی قدمم سنگین شده و توان قدومم کاهش یافته به سنگینی البرز کوه؛ چـــــــــــــرا ؟ آمدم که حالم خوب بود؛ نبود؟؟! تنها نگرانی همیشگی و همدمم غصه، همراهم بودند؛ نبودند؟ مـــــست ؟ خود مستی احمق، من که مست نیستم. تو نادانی، نمی دانی یک روشن فکر هیچ گاه مست نمی شود، تو نادانی و نمی دانی که کنت و هیوم و مارکس و وبر، همه گاهی شراب را از در تفریح می نوشیدند و من نیز تفریح کردم، من که مست نیستم! صدایم سنگین است؟ گویند کارل مارکس تمام عمرش را خواند و نوشت و کشید، راستی عزیزم؛ ساقی، سیگار برگ در نزدت یافت می شود؟ اگر سیگار معمول داری چندان عیبم نیست، که شریعتی را توان ارضا بود، خوب من هم مانند اوی. چه کم ازو دارم؟ کراوات خانه ندارم اما می خرم، کچل هم که می شوم.
پرکـــــــــــــــــــــن پیاله را همـــــدم........................!
ساقی تو از برهان فارابی چیزی می دانی؟ گویند ابن سینا هم برهانی در اثبات واجب الوجود دارد. راستی ساقی نمی دانی چرا انقدر ارسطو را بالا برده اند؟ چرا گرامی اش می دارند؟ مگر نه همین ارسطو بود که زنان را جنس دوم خوانده ایشان را جنس مذکر ناقص و مرد تکمیل نشده خواند؟ ساقی مگر همین ارسطو نبود که برده داری را صحه گذارده و گفته که بردگان در املاک مالک جای دارند. نفس نفس می زنم ؟ مهم نیست؛ بگذار تا خوابم نبرده و از این صندلی نیافتاده ام، حرفم به کمال برسد. اصلا" نمی تواند به شرایط زمانه و جو محیطی ربطی داشته باشد، مگر استوارت میل در چه شرایطی اولین کتاب دفاع از حقوق زن را در عصر مهجور و تاریک انگلستان نگاشت؟ فکر کنم نامش "انقیاد زنان" بود، ساقی کتاب را بخوان؛ می بینی در شرایط آن عصر، با عصبیت مدافع حقوق زنان بیچاره بوده است.ساقی اگر فمینیستی را در کنار می داشتیم فریاد می زد که " زنان بیچاره نیستند." آخ ساقی توان خندیدنم نیست. گویی دم را به رنج به بازدم می رسانم، ساقی نکند دستم در دست ونوس نباشد بروم، فکرش عذاب است عذاب:
پر کن پیاله را ......... ، جان تو آخرین است؛
آن پنجره باز است، بگذار با ونوسم سخنی گویم. چشمم توان باز بودنش نیست، می بندم، باشد که چشم خون صفتم را نبیند ونوس؛ آســــمانی، نگارا، ونوسم، ناهیدم؛ زهـــره، می بینی؟ آمده ام به کلبه ی روشن فکری، همه هستند، از شاعر غزل سرا و ترانه گو گرفته، سیاست پیشه و برنامه ریز سیاسی دولت و اقتصاددان و نویسنده ی متعهد رمان های پرفروش ســـال، تا جاسوسان حکومتی که خبر خوش مستی همگان را به اربابان داده و پاداش می ریختن به می خانه ی خود را نیـــــک دریافت می کنند و خوش به حال خودشان. ونوسک اینجا کلبه ی روشن فکری ست، پوستری از هدایت، طراحی سخنی از شریعتی، تندیس مارکس، شمعی روشن آنجا، کتاب های فراوانی در آن سوی که غبار جهل چندین ساله گرفته اند، سیگار های برگ تا نیمه کشیده شده، پیاله های می که تا نیمه ریخته شده، مردانی با موهای بلند و ریش هایی درهم که همه درویش ظاهر اند و ادعای عرفان دارند و سلامشان غزل مولاناست و کلامشان مثنوی پاک دل. زنانی که برای روشن فکر نمایاندن، خود را در برهنه کردن توانا دیده اند. ونوس جالب کودکان کلبه ی روشن فکری اند که تفریحشان به کلوپ های کامپیوتری رفتن و نقل سخن شان، تنها از هری پاتر و فیلم های هالی وودی است. باز هم خوشا به سعادت قناری در قفس که از دود تریاک، آن هم مرغوب که همین آقای وزیر آورد مواجب ساقی را، تأمین است و در عالمی دیگر می برد به سر.
کجاست آن تت که همه ی اسرار را فاش کنم از برای سوال ش که در تو پرسیده بود ونــــــوس؟
ونوس توان سخنم نیست.گفتم مست باشم که این خیالات در سر نباشد، اما نشد.
ساقی مرا بگیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــر .......................................... !!!



پ.ن: آنقدر مست شدم، که فراموش کنم مقصر شرایطم؛ خود بی تفکر عمل نموده ام هستم.آنقدر مست شدم که یادم رود چند جای دنیا بر سر قدرت و جهل انسان را جنگی به راه است.
پ.ن: ونوسک، کلبه ی روشن فکری شده می خانه یا می خانه کلبه ی روشن فکری؟؟؟!
پ.ن: می دانی گاهی که به همه چیز شک می کنم، آرامش قلبی می گیرم؟! چـــرا؟
پ.ن: تفکر کن تا فکرم که در پس پرده کلمه است را بخوانی.