آفتاب را به گرمی آغوش سرخ چشمی در دور دست بگرفتم به مهر که باشد  تابستانی گرمابخش از برای ملتم و وجودشان را یخی آب کناد که سالهاست بر آن نشسته به آرمیدن که کبوتری بر شاخسار بیـــد. آنچنانم در آغوش بود که گرمای نگاه دخترکی بنشسته بر سنگی که بر سینه ای آورده اند تا به قیامت، را می ماند. دخترکی که نگاه را در عوالم مجاز و ماوراء آورده به چشم دلم؛ باشد که چشمی خیس کنم و نگاهی قرمز و دلی چــــــاک. تابستان را به گرمای تفکر بخش که وطنم در پژواک نگاه دوستی آشنا جاری ساخته بود به گرمای دست من؛ سپری بنمودم به امید که فردایی باشد و نگاهی و قلمی و دوستی.
جاده که می پیمودم به غایت سرنوشت که در عمل فکر در فرمان آورنده ی دستم است، دری یافتم که بر بالین، سواری که یأس می برد از سرزمین امید این جوانان که آمال باشد از برای ملتم، غایت تفکر باشد از نهاد کلبه ی روشن فکری و گرما بخشنده ی نامه نگاری دوستانی که به چشم طمع به فرمان من بزرگ گشته اند و ریاست بر دستشان بزرگی می نماید به تزویر. آن سرزمین که غایت نگاه دوست من بود، کاروانی را رها نموده به تفکر تحقیق که معاش بنماید دست گرمم را به سرمای نگاه جوانی که سالهاست در پس تاریخ سرخ جان بنهاده و خویشتن را به لعن بر تفکر من عرضه داشته که خراج دهم تفکر از باب آزادی را به شکنجه ی خاطر دوستی عزیز. کاروان متوقف گشته به نیاز من، به آنچه که غایت نگاه من جاری ساخته به دست رنگارنگش که طعام تفکر بخشد و جامه بر تن دستم گذارد  از برای نگرشی نو در باب رحمت خدای. ای کاش بیادم بماند که غایت تفکرم به کجای نگاه انسانیت دوخته آمده از در تکلیف که دستم به گرمای جاده ی تابستان به نگاه کودکی سیاست بـــــاز، آتش بگرفت و نه چندان پر بهاء . ظاهر کالای این کاروان دروغین دوست را به سرای باور راه ندهم که وقت را چه گران بهائی ست و چه کم مقدار از طریق عنایت به بنده ی جدا گشته از خدای.
ونوسک پاییز بگرفته، زمان را در قالب مکان که زردی رخ بنماید از طریق یأس به آمال روشن فردا.پاییز را خش خش برگ های زردی که در قدم گاه نگاه تو ریخته از درخت سر من، چه زیبا مناظری نماید از باب قدم بنهادن من و تو در زیر سقف باران خدای. ونوس من قلبم را، راهی قرار خواهم دادن که برگ خزان اندیشه و سنگ تفکر جهالت مانع از قدم بنهادن تو نگردد. قلب من به آویز شاخکی به رنگ نگاه تو مزین شده، از باب دوستی که باشد چشم نواز از غایت آسودگی دستان طب آلود تو؛ ونوس. ونوس؛ من نیز به مانند خاطره ی قلب تو پاییز را از باب تفکر در غایت نگاهم دوست می دارم از راه برگ ریخته به آینده. ونوسک من تکانده ام تارک زرد انبوه درختان زندگی را که نباشد برگ زردی حائل به نگاه تو که مشام چشمت را به سختی بنوازد؛ چه، قلب مصخ را سخت درد آید به واقع این تصادف.ونـــــــــوس، من برگ های خزان زده ی سرنوشت را همه در راه قدم گاه به غایت در آورده ام به سختی و با دست گرمم، که باشد در زیر پای، صدای دلنوازی از برخورد قدم سپید تو بدایشان که چشم دل مرا به غایت جوانی پیشه سازد امید خاطر دستان تو را. ونوس سرت به زیر باشد که به مادام گام بنهادن به خزان زده برگ های زندگانی را که نظاره کنی کدامین عمری نـیک سپری نموده و باقی ست، و کدامین جبین به روزگار چین آورده و زرد گشت و نقش بر خــــــاک. ونوس در خاطرت باشد این خش خش  که تحت قدم تفکر توست، روزی باری می آورده و سبزی به ناوک چشمانش دلربایی می نموده خاطر عزیز ملتم را، نه چنان به غلط افتی که غایت از زندگانی برگ این درخت، خزان زردی ست که در باور کاروانیان گنجانده ست جهل، که زیبایی نگاهت را به خشم تفکرت مهمان برده ای.
ونوسک مگر نه تابستان را در فصل گل و بلبل و گرمای دست تو و سرخی نگاه مصخ آزمودند و چه زیبا حاصلی آمد از امتحان سخت، پس چرا خزان را نومیدی سراسر باشد که نه چنان سهل بگذرد و سختی پیشه ساخته از باب جهل ملتم ؟؟!  ونوس پاییز زیباست که درخت در باور نگاه تو و در تفکر من، جامه از تن در چشم زندگی کند و برهنه مایگی پیشه ساخته که عبرت باشد جامه ی من و تو و جهل ملتم را. عریانی درخت در وقت خزان به زیبایی آرزویی در پس البرز کـــــوه زیباست که چوبین بادبزنی را از زیبایی وام بگرفته که شریک ماه ها و لحظه های زجر من بود. آسمان پاییز را به نیکی نظاره گر باش که ناوک نگاه ستاره را به قلب کویر ببینی که چه اشباع سقفی ست آسمان خزان به وقت شب. ونوسم؛ آسمان قلبم به روشنی ماه گون نگاه تو بسته آمده ست از طریق امید که باشد در مقابل دیده ی خونم، برگ خزان زده ی این جاده ی فرش شده به قلب مصخ. نگاهت را نیازی به خزان نیـــــست که سرتاسر بهار زندگانی بنماید از امیـــــــــد، کلبه ی مارا.



پ.ن: بیا جامه بدریم به خشم چندین ساله
پ.ن: در قدم بنهادن بر برگ های خزان برگ های خزان نکند پایت برگی سبز را دشمن باشد.
پ.ن: روزی در این خزان بود که بهار زندگی ام فرا رسیـــــــــد.
پ.ن: چشمت بــــاز باشد به تمثیل سخن از نگاه جاهل ملتم ونوسک.