تبليغاتX
پنجره ای از اندیشه من به نگاه تو

.....عشق می تواند جانشین همه نداشتن ها شود.....

 

                          کنار هم ایستاده ایم

                         گرچه قلبهایمان سرشار از زخم است

                         گرچه لباسهایمان از جنس رنج است

                         ولی دلخوشی به دستهایی لبریز از شناخت کافی است

                        تنها وجود مقدس توست که میداند چه ها گذشت........

                         تنها تویی که با زمزمه های شبانه ام آشنایی  

                         تنها تویی که با بند بندم آمیختی

                         وتنها تویی که عطر مهتاب را برایش تفسیر میکنم..........                                                                                  

**به مبارکی دو سال با تو بودن است که نرگسها اینگونه شادمانی میکنند  

**چقدر انتظار این روز رو میکشیدم.........شادیهای کودکانه.........

 

*   از همه ی دوستانی که نظر دادن ممنونم خصوصا سارای عزیز به خاطر دعاهای زیباشون

*ترجیح میدم فضای وبلاگ دست نخورده باقی بمونه

                                                                                             ..............ونوس..............

+تاريخ سه شنبه بیست و ششم آذر 1387ساعت 13:6 به قلم مصخ |


باز آمدست و ميموني و مبارك ايامي در خاطر ما و دربار گران قدر تو و آسمان افشاندست ستاره به دامان و پيش كش نمودست بر ساحت اقدس نگار روي بارگاه ما، كه اين فرشته سيرت كجا بودست تا بدين ايام؟!!

من عيد قربان رو تبريك مي گم ونوس، كاش فاصله ايامي 26 آذر و عيد قربان كمتر بود تا لعبت را تقديم نموده و تقلب مي نمودم و سوء استفاده از گاه شمار كه دو روز خجسته؛يكي به تاريخ فرهنگ و دگري به گاهشماري ايام دخول ما به بارگاه قديس آسمان.

هديه مصخ بر ساحت ونوس،بنا بر سند ذيل، اين بلاگ مي باشد و تمام اختيارات و تملك از مصخ به ونوس تقديم مي گردد:

به موجب اين سند كتبي،تمام اختيارات و الزامات اين بلاگ از مصخ به ونوس آسماني واگذار مي گردد.اين جانب مصخ؛ با ميل و رغبت باطني و بدور از هرگونه اجبار تمام امكانات و املاك اين وبلاگ را از لحظه ثبت پست حاضر به خانم ونوس آسماني تقديم مي دارم.و لذا ديگر هيچ گونه حقي در تملك اين پنجره دارا نمي باشم.



پ.ن: دل كندن ازين وبلاگ كه خيلي واسم با ارزش خيلي سخته، اما.........................

پ.ن: در اولين نگاهي كه همديگر رو ديديم،من اينقدر پير نبودم،بـــــودم؟!!!

پ.ن: انتظار سخت است؛بي خبري سخت تر؛دوست داشتن............................




+تاريخ سه شنبه نوزدهم آذر 1387ساعت 13:44 به قلم مصخ |


















پ.ن: سکوت،لبخند،یک نگاه سرخ، قلبی پاره از فریاد؛ و چنین است قصه ی سکوت مصخ. آنچه را که در باب احساس در قالب تصور در اندیشه گنجانده گشته از باب تجارب قرمز روزگــــار را،نشاید که در سخن کشیدن و به تفکر جمع مجموع رسانیدن که همان لذت سکوت را به فریاد های در پس پرده اش ترجیح دهم و نه نه مرواریدی جاری شود و نه خونی به هیـــــچ بها.
پ.ن: ونوسک چنان سکوت پیش کشم از باب تفکر اغیار؛که آتش درون را نه چنان ادراک در اندیشه شان باشد؛ که توان سخن بگفتن از باب کلام ایشانم نیست. در پس پرده ی سکوت صدهزار سخن بنهفته که حروف را نه یارای کشیدن معانی است.
پ.ن: زنده باد نگاه !!!

+تاريخ سه شنبه دوازدهم آذر 1387ساعت 21:24 به قلم مصخ |


نه چنان پنداری که سکوت زبان و قفل لبان، دلیل بر افول رابطه و خشکیدن چشمه ی کلام و بی رنگی نگاست، که هر دم به فرو رفتن و بلند آمدن آن نفس به اذن دوست، مزید بر علاقه و دلیل بر  اشتیاق نگاهت می نماید از نگاه چشم هستی.
ونوسک؛ نه آنچنانم مشغولیت باشد اگر فراموشی سپارم غبار برخاسته از دستان سردم را که حاصل در گذر نگاه تو بر کوی خرابات ما بودست، که ساحت اقدس نگار، هماره در دیدگان ما منقوش و بر لبان ما منقول و بر قلم ما مکتوب. نه آنچنان اگر مشغولیت آمدست به دست،ذره ای از وجود خاطر مبارک قدیس مسلک ِ ما افول نماید به کم گشتن، که مزید آید از خواست ما و استجابت به رحمت خدای.
ونوسک به آگاهی دان؛ که شمار قلیل نامه های در پست نشده، رو به ازدیاد نموده و آن کاغذ دگر بار متحمل گشتن بر اشک دل مصخ ش نیست و به هم گامی ما، بر گرد خوان منزل می چرخد و سماع را به وقت خفتن یاران کوتاه دست، بجا می آورد و چنان سکوت در می کشد به وقت ناله ی این مصخ بر قلب سپیدش، که به هنگام به خدا سپردن نامه و یاد تو، آنچنان کبود گشته قلب پاکش که توان تنفس در هوای عشق آلوده آن پاکت نیست که به بوسه ی من آغشته آید و ای کاش روزی به دست نامه رسانی دهم که دیدگانت را بارانی آید و دشت گونه های سپید، به طراوت این روزهای سال جاری شود زلالی اش به مهر و عاطفه و عرفان و عشق.....
دیریست به موعدی زیبا نزدیک گشته و تاریخی سخت و خدایی صفت در تکرار است به آن شب پرستاره و تک بیتی به ساحت اقدس نگاه تو پیشکش.آنچنانم وجود را در هدیه کشم و بر تارک زیبایی پرچین روسری جاری سازم از باب محبت، که توانت در ادراک قلب به کبودی شده ی مصخ باشد آنگـــــــاه که خود باشی و در قید تملک خویشتن.



پ.ن: یک تاریخ زیبا و شاید ماندگارترین روزسال نزدیک است.
پ.ن: می بینی؟!! هنوز از قید تملک متنفرم،کی می خوام کنار بیام؟!! اما بخاطر تو...!!


+تاريخ جمعه یکم آذر 1387ساعت 16:42 به قلم مصخ |