اين پنجره به ارمغان ارزاني توست ونوس! نه اين پنداري كه نگاشته اي فرستم به ديده ات از باب باز ستاندن است كه تنها اجابت امر بنمودم به دعوت نگاه تو و انتظار شب وصال كه بيامدم از سفر و ديده ات چه قرمز بود؛ كه گشت چون ديده ام سياه كه دگر قرمزي را شرم است..............

ونوس؛ من مي انديشيم

گريانم

فرياد  مي كشم

اميد دارم

بي قرارم

پوينده ي راه ها ام

سرگردانم به خيابان هاي متروك

ناله ام خاموش است

ونوس؛

من شك مي كنم

پس هستم

پ.ن: دوره ايست گذا و به چشمان تو كه حاصل آيد ديدار رجوع است رفع.

پ.ن: خسته ام؛ كلافه اي، اميدوارم

پ.ن: اين پست رو به دعوت ونوس نوشتم