که هرچه کلام به این نقطه میرسد

                               به احترام سر فرو می آورد

                               که هرچه خدایی شدن است

                               از این جا آغاز میشود

                               و هرچه اشک است از این جا جان میگیرد

                               چه سکوت سنگینی است میان چشمان تو و من

                               گویی که شب چشم تو

                               پر ز اندوه است

                               گویی که آسمان روشن چشمانم

                               بی پرنده خواهد ماند........

                                                                             .............ونوس.............